Hoe je geduld kan bewaren

Hoe je reacties van je kind niet persoonlijk maakt, zodat je een goede relatie behoud met je kind.

In deze les deel ik één van de sleutels om je geduld te bewaren en dat is het gedrag van je kind niet persoonlijk te maken.

Toen mijn zoon 7 of 8 jaar oud was, wilde hij niet fietsen. Dit was niet één keer, het werd een patroon. Op een dag wilde ik met hem fietsen en hield ik ondanks zijn weerstand vol. Hij werd boos. Vroeger was ik initieel heel geduldig, maar ik zou er na een tijdje klaar mee zijn omdat ik het persoonlijk maakte: “Kom op, niet zeuren, je gaat nu fietsen!” of “Als je nu niet gaat fietsen, dan …”

Dit keer reageerde ik anders. Door goed te luisteren naar wat hij zei en te kijken naar wat hij uitstraalde, kon ik voorbij zijn boosheid vragen stellen als: “Waar ben je bang voor?” Hij vertelde me dat hij bang was om te vallen. Samen met hem keek ik wat hij nodig had om niet te vallen. We spraken af dat ik hem vast zou houden en dat werkte. We reden rustig weg en aan het eind van de straat fietste hij alleen verder.

Omgaan met weerstand is het verminderen van angsten!

Onder elke boosheid zit een angst en als je daarover in gesprek gaat, help je je kind de boosheid wegnemen en ontdek je de oorzaak van de boosheid.

Maak het niet persoonlijk!

De ingang is, om de boosheid van je zoon of dochter niet persoonlijk te maken. Je kind ervaart een angst en reageert dit met boosheid en soms met schelden op je af. Er gebeurt dus van alles in je kind, wat niet met jou te maken heeft. Zeker jonge kinderen zijn vooral gericht op zichzelf. Zit je kind lekker te spelen en moet het mee om zijn broer of zus op te halen? Grote kans dat het daar geen zin in heeft en boos wordt.

Is je kind boos, onredelijk of onaardig?

Bedenk dat hij is bevangen door emoties en het niet meent.

De boosheid of andere emoties persoonlijk opvatten is een valkuil die veel ouders instappen. Vandaar reageer je primair en word je ook boos, waardoor de situatie escaleert en je steeds verder weg van de oplossing komt. Je kind wil blijven spelen, gaat jammeren, gooit met speelgoed en jij denkt; hij doet ook nooit wat ik wil, wanneer gaat ‘ie nou eens naar me luisteren?

Op het moment dat je het persoonlijk maakt, stap je ook makkelijker in één van de twaalf communicatieblokkades. Zo kan je je kind gaan afleiden, geruststellen, straffen of macht inzetten en commanderen wat ze moeten doen. Wil je een lolly? Het komt goed schat, als je nog een keer zo boos wordt, mag je een week niet gamen. Nu fietsen jij!

Hiermee kan het probleem op korte termijn opgelost lijken, alleen onderliggend wordt het probleem alleen maar groter en de verbinding met je kind minder. Je kind voelt zich op gevoelsniveau niet gezien.

Terug naar de oorzaak

Vraag je zelf af. Wat is de reden dat mijn kind zo boos is of boos reageert?

Weet hij hoe om te gaan met emoties? Of vanwege autisme? Of naar voorbeeld van ouders? Of emotioneel niet gezien voelen? Gek worden van het keurslijf of constant in de pas te moeten lopen om te voldoen aan de agenda van zijn ouders. Goede intentie, alleen zie hier het effect.

De kunst is om het niet persoonlijk te maken. Dit klinkt makkelijk, alleen is het niet als je nog niet bewust bent. Het is dé manier om minder energie te lekken op een dag en ook respect te houden voor de ander. Als je zaken snel persoonlijk maakt, zal je dat niet alleen bij je kinderen doen. Hieronder volgen enkele voorbeelden voor meer begrip en herkenning.

Betrek je kritiek snel op jezelf? Merk je dat je kritische opmerkingen van anderen vaak heel persoonlijk opvat? Voel je je snel afgewezen, onderuitgehaald, aangevallen of in de hoek gedrukt? Vind je het moeilijk om met kritiek om te gaan? Kun je er bij wijze van spreken wakker van liggen? Wil je met kritiek leren omgaan en wil je gericht werken aan jouw eigen leerdoelen? In deze les leer hoe je het minder persoonlijk maakt.

Voorbeelden van het persoonlijk maken

Een voorbeeld is dat je een belangrijk project doet en dat je baas bot uit de hoek komt en zegt dat hij het maar niks vindt. Je weet dat je baas een kritisch persoon is en toch schrik je. Je probeert de situatie te fiksen door te pleasen en mee te gaan met wat je baas zegt. In jou gebeuren er verschillende dingen. Er ontstaat twijfel over of je wel genoeg je best hebt gedaan en aan de andere kant ben je boos op je baas omdat je het gevoel hebt dat je het nooit goed kan doen. Het voelt net zoals vroeger bij je moeder…… de rest van de dag ben je aan het analyseren en piekeren waar het mis is gegaan, ga erover praten met anderen en denk je na over hoe je het op gaat lossen. De twijfels nemen verder toe; zal dit ook impact hebben op mijn promotie? Zie hier het recept voor een energielek. Met een negatieve impact op je effectiviteit en werkplezier.

Een ander voorbeeld is als ik iets negatiefs over jouw haar zeg. Over wie gaat het dan? Over jou? Over jouw haar? Of over mij? Het gaat over mij, ook als het iets positiefs is. Wat er alleen vaak gebeurd is dat mensen het persoonlijk gaan maken en denken dat er iets mis is aan hen. De kunst is echter om zelf na te bepalen wat je van je haar vindt. Wellicht vind jij het wel mooi of herken je wel wat de ander zegt en ben je al een tijdje niet naar de kapper geweest. Kortom, klakkeloos meenemen en niet aannemen.

Het kan namelijk zijn dat jouw baas op zijn donder heeft gekregen van zijn baas of dat zijn zoontje ernstig ziek is. Hij ervaart grote druk en hij is bang dat hij faalt. Dit maakt hem onzeker alleen wil dit niet laten blijken en reageert het af op zijn omgeving en dus ook op jou. Dit zijn zaken die dus weinig met jou te maken hebben.

5 stappen om het minder persoonlijk te maken:

1. Geef jezelf te tijd om te vertragen op het moment dat je wordt getriggerd. Stop even met werken en ga voor een wandeling. Dit is een mooi moment om niet (emotioneel) te reageren, maar te reflecteren op wat er in jou gebeurt. Een helpende zin is ”wat kan het nog meer betekenen wat er gebeurt?”
2. Onderzoek hierbij in welke oude film je bent beland. In hoeverre zijn gevoeligheden vanuit het verleden aangeraakt? Ga hierbij opzoek naar patronen. In welke situaties voelde je je ook zo?
3. Besef dat de ander ook een eigen film heeft. Check daarom jouw aannames. “Ik heb het gevoel dat je het project onvoldoende vindt. Klopt dat?” Vaak kloppen de aannames niet, maar mocht het toch kloppen kan je er ook veel beter mee aan de slag door de toelichting. Blijf hierbij luisteren op meerdere niveaus. Dus gericht op de ander, luisteren, samenvatten en doorvragen en luister ook naar zijn non-verbale communicatie.
4. Focus vervolgens op de gewenste uitkomst en wat jullie overeenkomsten zijn. Jullie hebben allebei de wens om een goed resultaat neer te zetten. Wat is nodig vanuit jou om die gewenste uitkomst te realiseren?
5. Door deze stappen te doorlopen, zal je waarschijnlijk meer ruimte ervaren en kan je vanuit daar ook verder kijken wat je er mee kan, wil en gaat doen. Er is dan vaak ook weer ruimte voor creatieve oplossingen.

Opdracht
Schrijf 5 situaties op waarbij je zaken persoonlijk hebt gemaakt en geef aan in hoeverre je de stappen hebt kunnen doorlopen en wat de uitkomst was. Het kan natuurlijk zijn dat je geen enkele stap hebt doorlopen. Dan schrijf je de situatie gewoon op en is herkenning al de grote winst.